Αγιόκαμπος Λάρισας

Το παλιό της όνομα είναι Κάπιστα, υποδηλώνει την ύπαρξη εκκλησίας στην περιοχή, η οποία - αν κρίνουμε από το νεότερο όνομά της - θα πρέπει να ήταν αφιερωμένη στο Σωτήρα. Στην πραγματικότητα, μόνο ένα μικρός μεταβυζαντινός ναός αφιερωμένος στο Σωτήρα Χριστό υπάρχει βορειότερα σ'ένα πλάτωμα της Όσσας (Κίσσαβος) - ωστόσο διάφορα ευρήματα στην περιοχή δείχνουν πως στην ίδια θέση θα πρέπει να υπήρχε μεσοβυζαντινό μοναστήρι.

Το Σκλήθρο ιδρύθηκε στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην οχυρή θέση που βρίσκεται και σήμερα, ώστε να αποφεύγονται οι πειρατικές επιθέσεις. Μάλιστα η τοπική παράδοση αναφέρει πως στη θέση του υπήρχε ένα αιωνόβιο σκλήθρο, το οποίο του έδωσε το όνομα που διατηρήθηκε μέχρι σήμερα. Το παλιό τουρκικό όνομα Κεστενέ-Κιόι, δηλ. Καστανοχώρι, παραπέμπει στις άγριες και ήμερες καστανιές που φυτεύτηκαν για εκμετάλλευση στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Το όνομα παραπέμπει σε χώρο όπου ασκήτευαν μοναχοί. Κοντά στο Πολυδένδρι ή τη Σκήτη τοποθετεί η έρευνα τη θέση της αρχαίας Μελιβοίας, παλιάς πρωτεύουσας του Φιλοκτήτη και διάσημης για την παραγωγή πορφυρής βαφής (purpura Meliboiae). Στο ακρωτήριο που βρίσκεται στα νότια της εκβολής του χείμαρρου της Μπουρμπουλήθρας, εντοπίζονται τα ερείπια των τειχών της αρχαίας πόλης. Στα ΒΔ της Σκήτης υπάρχουν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη βυζαντινή Κενταυρόπολη, η οποία έλεγχε το δρόμο που οδηγούσε από τον Αγιόκαμπο στην Αγιά. Η Κενταυρόπολη ήτανε η οχυρή θέση στο εσωτερικό του Αγιόκαμπου, η οποία συσπείρωσε τους πληθυσμούς των παραλίων όταν άρχισαν οι πρώτες βαρβαρικές επιδρομές (3ος - 4ος αι. μ.χ.) και αργότερα των Σλάβων και των Σαρακηνών (6ος αι.). 1 χλμ ΒΔ της Σκήτης (στον καινούριο δρόμο που οδηγεί στον Αγιόκαμπο από την Λάρισα) βρίσκεται ένα από τα μοναστήρια του "όρους των Κελλίων", οι Αγ. Ανάργυροι, με τα δύο ασκηταριά τους τοιχογραφημένα ανάμεσα στους 12ο και 16ο αι.

Το όνομά της είναι συνδεδεμένο με την ιστορία, αφού την αρχαιότερη αναφορά του οικισμού τη συναντούμε στα τέλη της βυζαντινής εποχής. Το παλιότερο όνομα ήταν Θανάτου (=Αθάνατη), λόγω των πολλών κακουχιών που υπέστησαν οι κάτοικοι ανά τους αιώνες. Σε Μελιβοία ονομάστηκε το 1920.